Oferta terapeutyczna

W roku szkolnym 2016/2017 oferujemy:
 
-  indywidualne zajęcia rewalidacyjne
- indywidualne zajęcia logopedyczne
- indywidualne zajęcia dogoterapeutyczne
- indywidualne zajęcia fizjoterapii
- indywidualne i zbiorowe zajęcia terapii polisensorycznej w Sali Doświadczania Świata
- indywidualne i zbiorowe zajęcia terapeutyczne dla dzieci z autyzmem ( terapia behawioralna, taktylna, terapia ręki, metoda krakowska, med. ruchu rozwijającego Weroniki Sherbone, met. aktywności Knillów, PECS)
- zajęcia z tyflopedagogiki dla dzieci niewidomych i słabowidzących
- wczesne wspomaganie rozwoju dziecka
 
W/w zajęcia prowadzone są na podstawie zaleceń zawartych w opiniach i orzeczeniach Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej.
 
WSZYSTKIE ZAJĘCIA TERAPEUTYCZNE SĄ BEZPŁATNE!!!
 
..........................................................................................................................................................
 
RODZAJE PROWADZONYCH METOD I TERAPII:
 

TERAPIA BEHAWIORALNA

Terapia behawioralna jest jedną z wielu metod postępowania terapeutycznego w przypadku autyzmu dziecięcego. 

Głównymi celami terapii behawioralnej są:

A. Zwiększenie ilości zachowań, które są deficytowe

B. Redukowanie zachowań niepożądanych.

C. Generalizowanie i utrzymywanie efektów terapii

 

Terapia behawioralna opiera się na kilku podstawowych zasadach, których przestrzeganie gwarantuje osiągnięcie sukcesu w pracy z dzieckiem . Są to:

  • zasada małych kroków,
  • zasada stopniowania trudności,
  • zasada stosowania wzmocnień.

Ogólne zasady wyboru zachowań docelowych

  • Ucz umiejętności, z których twój uczeń będzie mógł korzystać codziennie  do końca życia (np. czynności z zakresu samoobsługi)
  • Ucz umiejętności, z których twój uczeń może skorzystać natychmiast (np. prostych poleceń takich jak: usiądź, poczekaj, stój)
  • Zacznij od nauki umiejętności podstawowych (posłuszeństwo, naśladowanie, dopasowywanie do wzoru)
  • Ucz umiejętności komunikowania się (dziecko musi się komunikować, aby wyrażać swoje potrzeby; jest to konieczne!)
  • Ucz zachowań funkcjonalnych
  • Wybieraj takie zachowania, z którymi masz szansę sobie poradzić (jest to motywujące zarówno dla dziecka, jak i dla Ciebie)
  • Zachowania niepożądane muszą zostać skorygowane

 

 

TERAPIA TAKTYLNA

Głównym założeniem terapii taktylnej jest wzmocnienie lub wytworzenie świadomości ciała oraz stymulacja receptorów skóry, poprzez stymulację zmysłu dotyku.

Skóra jest najbardziej rozległym organem naszego ciała. Bogata jest w liczne receptory lekkiego i silnego dotyku, nacisku, ciepła, zimna, bólu oraz propriocepcji (wrażenie z mięśni, ścięgien i układu przedsionkowego, które sprawia, że mózg może zdecydować o ruchu oraz pozycji ciała i jego części w przestrzeni).

Terapia taktylna wpływa również na dojrzałość niektórych funkcji psychicznych, a także zwiększa produkcję hormonu NCW (Nerwowego Czynnika Wzrostu) w mózgu, który podwyższa aktywność układu nerwowego.

Niezaspokojenie potrzeby dotyku powoduje zmniejszenie stymulacji kory mózgowej, wzrost napięcia mięśniowego, impulsywność, poczucie izolacji, agresję. Obniżone funkcjonowanie sensoryczne, ruchowe i psychiczne u dzieci obecnie kojarzone jest ściśle z brakiem dotyku. 

W mózgu dziecka od pierwszych chwil po porodzie tworzy się koncepcja świata, która zależy od informacji przesłanych przez specjalne „odbiorniki”:

·         oczy przekażą obraz i kolor,

·         uszy dźwięk,

·         język dostarczy informacji o smakach,

·         receptory umieszczone w skórze pozwolą odczuć trzymany w ręce przedmiot.

 Skóra i jej receptory stanowią od pierwszych dni życia podstawę szeroko pojętego uczenia się. W ten sposób dziecko uczy się świata. Buduje obraz siebie, swojego otoczenia i swojej roli w tym otoczeniu. Najpierw jednak konieczne jest zebranie  odpowiednich informacji. 

·         Dziecko, którego receptory rejestrujące lekki dotyk nie będą pracować prawidłowo (np. nie będzie akceptowało przytulania, leżenia na brzuchu, dotykania przedmiotów w swoim otoczeniu), ogranicza tym samym swoje doznania emocjonalne i funkcje poznawcze.

·         Dziecko postrzegane jako agresywne może nie być świadome, że uderzenie boli, ponieważ samo nie odczuwa bólu.

·         Niezborność ruchów może być efektem niesprawności receptorów informujących o położeniu ciała w przestrzeni tzw. proprioreceptorów.

·         Nadwrażliwość sensoryczna może być podłożem lub jedną z przyczyn nadpobudliwości ruchowej i emocjonalnej czy też braku koncentracji, obniżonej motywacji do uczenia się, niechęci do przytulania, niechęci do sportu, skłonności do konfliktów, nieprawidłowych relacji z rówieśnikami.

Terapia taktylna proponuje techniki masażu i stymulacji skóry, które wpływają na rozwój funkcji półkul i kory mózgowej, śródmózgowia i tylnych partii mózgu. Stosujemy ją z powodzeniem w pracy z dziećmi z różnymi wyzwaniami rozwojowymi, a w szczególności:

·         Mózgowym Porażeniem Dziecięcym,

·         Spektrum autyzmu,

·         Zaburzeniami zachowania,

·         Lękami i fobiami,

·         Opóźnieniem w rozwoju umysłowym,

·         ADHD /ADD,

·         Trudnościami w nauce,

·         Zaburzeniami mowy.

 

TERAPIA RĘKI

Nasze ręce jako wyspecjalizowany narząd odpowiedzialne są w naszym ciele za wiele funkcji, m.in. za: popychanie, podnoszenie ciężarów, siłowanie się. Jednocześnie ręce potrafią wykonywać bardzo precyzyjne i skomplikowane ruchy w zakresie: samoobsługi, rysowania, pisania, a nawet artykulacji i szeroko pojętej komunikacji.

 

Jeżeli u dziecka pojawiają się dysfunkcje w obszarze motoryki małej rąk, wówczas zaleca się zastosowanie zajęć z zakresu terapii ręki.

 

Terapia ręki to przede wszystkim usprawnianie małej motoryki, czyli precyzyjnych ruchów rąk, dłoni i palców. Terapia ręki to również dostarczanie wrażeń dotykowych, umożliwiających poznawanie różnych kształtów, struktur materiałów oraz nabywanie umiejętności ich rozróżniania.

 

Głównym celem terapii ręki jest osiągnięcie samodzielności w zakresie podstawowych czynności życia codziennego.

Do innych celów terapii ręki zalicza się także:

  • poprawę umiejętności chwytu
  • wypracowanie zdolności skupienia uwagi i patrzenia
  • wzmacnianie koncentracji
  • poprawę koordynacji wzrokowo-ruchowej
  • przekraczanie linii środka ciała.

Terapia ręki przeznaczona jest dla dzieci:

  • niechętnie podejmujących czynności manualne (np. malowanie, lepienie z plasteliny) oraz mających problem z koordynacją obu rąk w trakcie wykonywania tych czynności, a także z koordynacją wzrokowo-ruchową
  • mających znacznie obniżone lub wzmożone napięcie mięśniowe w obrębie kończyny górnej (obręczy barkowej, stawu łokciowego, w obrębie nadgarstka i stawów palców)
  • mających problem w zakresie samoobsługi
  • z nadwrażliwością dotykową oraz niedowrażliwionych dotykowo
  • niewidomych i słabowidzących (dłonie dla tych dzieci są zmysłem kompensującym uszkodzony analizator wzrokowy)

 

METODA KRAKOWSKA

Metoda Krakowska jest programem terapii dzieci z różnymi zaburzeniami zarówno rozwojowymi, jak i genetycznymi.

Podstawowym założeniem metody jest dotarcie do dziecka poprzez stymulację jezykową, a jeśli jest to niemożliwe – poprzez wykształcenie alternatywnej formy komunikacji (pismo), która ma prowadzić do wzbudzenia w dziecku potrzeby i chęci mowy.

Metoda Krakowska to nie tylko stymulacja mowy oraz nauka czytania i pisania. Program terapeutyczny obejmuje całe spektrum zagadnień związanych z rozwojem dziecka, jednak nie jest on tak mocno uwypuklony jak uprzednio wspomniane umiejętności komunikacji.

 

METODA RUCHU ROZWIJAJĄCEGO WERONIKI SHERBORNE

 

Nazwa metody „Ruch Rozwijający” wyraża główną ideę metody tj. posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rozwoju. System ćwiczeń w tej metodzie wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi tj. z tzw. baraszkowania. 
Podstawowe założenia metod to rozwijanie ruchem trzech aspektów:

  1. Świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego.
  2. Świadomości przestrzeni i działania w niej.
  3. Dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.

Metodę stosuje się w Polsce w pracy z następującymi grupami dzieci:

  • upośledzonymi umysłowo,
  • autystycznymi,
  • z mózgowym porażeniem dziecięcym,
  • z zaburzeniami emocjonalnymi i zaburzeniami zachowania,
  • z niekorzystnych środowisk wychowawczych, np. domów dziecka, rodzin dysfunkcyjnych
  • głuchymi i niewidomymi.

Korzyści płynące ze stosowania metody W. Sherborne:

  • Daje pozytywne odczucie w kontakcie z innym człowiekiem.
  • Wyzwala swobodę zachowań i naturalność.
  • Daje okazję do rozładowania energii.
  • Jest próbą pokonania własnych zahamowań wynikających z uprzednich doświadczeń.
  • Daje radość.
  • Wyzwala zaangażowanie.
  • Daje możliwość zaspokojenia własnych potrzeb.
  • Daje pewność siebie.
  • Daje możliwość poczucia się w innej roli niż na co dzień.
  • Zbliża do siebie uczestników zajęć.
  • Daje radość z działania w grupie.
  • Przyjemność dawania innym radości.
  • Daje okazję do wspomnień, przypomnienia sobie zdarzeń z dzieciństwa.
  • Daje okazję do bliskiego kontaktu fizycznego bez uruchamiania sfery seksualnej.
  • Daje poczucie partnerstwa.
  • Możliwość odczuwania przyjemnych doznań płynących z własnego ciała.
  • Nie jest ograniczona wiekiem uczestników.

METODA AKTYWNOŚCI M. CH. KNILLÓW

Metoda Knillów to próba wykorzystania osiągnięć psychologii rozwojowej do pracy z tymi wszystkimi, którzy niezależnie od wieku i przyczyny zaburzeń nie nawiązują kontaktu z najbliższym otoczeniem. Tkwią w milczącym świecie stereotypów. Są dalecy, ale nadal wrażliwi na nasze komunikaty, podatni na odrzucanie. Bronią swoich granic, ale oczekują pomocy.

Celem nadrzędnym zajęć jest rozwijanie świadomości i wrażliwości dzieci na wzajemne kontakty, sygnały i reakcje.
W metodzie Knillów ważnym elementem jest ruch.     
Ważną częścią składową sesji jest muzyka, specjalnie skomponowana dla potrzeb opisywanej metody.  Stanowi ona obudowę wspierającą zajęcia z dziećmi oraz nieodłączny element pracy metodą Knillów. Towarzyszy wykonywanym czynnościom przez cały czas trwania zajęć. Muzyka zwiększa i stymuluje uwagę dziecka, kieruje nią i motywuje do określonej aktywności. Dziecko słysząc ją domyśla się , co może się teraz zdarzyć i jakie ruchy należy w danym momencie wykonać.

Używane w programie tematy muzyczne odzwierciedlają rytm i mowę dostosowaną do czynności, której towarzyszą.
Każdemu ćwiczeniu odpowiada inny akompaniament i w ten sposób dziecko uczy się przewidywać co będzie działo się za chwilę, a to właśnie zwiększa jego poczucie bezpieczeństwa. Ćwiczenia są proste, większość z nich dziecko potrafi wykonać samodzielnie, np. klaskanie, głaskanie brzucha, wymachiwanie rękoma.

Terapeuta musi być świadomy skutków własnego podejścia do dziecka, skutków używania kontaktu fizycznego i głosu. Wzrost dziecięcej inicjatywy nie może czynić go zależnym od dorosłego. Terapeuta szanuje intymność dziecka, jego niechęć dotyku, ale czuwa by go wesprzeć w momencie kiedy ono tego chce, bądź potrzebuje.

Każdemu etapowi przyporządkowana jest inna, bardzo wyraźna, radosna linia melodyczna. Rytuał sesji rozpoczyna się już w momencie przygotowań – przyniesienia przyborów i znalezienia odpowiedniego miejsca. Podstawową część inauguruje włączenie magnetofonu i rytualne wykonywanie określonych w danym programie czynności. Pozycja dziecka i forma jego fizycznego kontaktu z terapeutą jest uzależniona od jego woli i możliwości psychofizycznych. Po jakimś czasie dziecko zaczyna bardzo wyraźnie łączyć bodźce słuchowe – melodię – ze schematem i rodzajem wykonywanej czynności. Dzięki temu osiąga się nie tylko nawiązanie kontaktu i rozwijanie aktywności, ale również orientację w czasie, umiejętność przewidywania oraz bardzo wyraźny rozwój koordynacji słuchowo – ruchowej; rytmizowanie ruchów w zależności od muzyki.

Podczas realizacji Programów konieczny jest dobry kontakt z dzieckiem. Wymaga to od terapeuty umiejętności dawania fizycznego wsparcia, kontaktu wzrokowego oraz świadomego i aktywnego używania głosu.

 

PICTURE EXCHANGE COMMUNICATION SYSTEM – PECS

Model PECS został opracowany w 1995 roku jako unikalny, wspomagający /alternatywny pakiet interwencji rozwijających umiejętność porozumiewania się dla osób ze spektrum autyzmu i/lub innymi zaburzeniami rozwojowymi. 

PECS rozpoczyna nauczanie każdej osoby od podawania obrazka pożądanej rzeczy „partnerowi komunikacyjnemu”, który natychmiast uznaje tę inicjację jako prośbę. System zmierza w kierunku nauki rozróżniania obrazków oraz docelowo do budowania pełnych zdań. W bardziej zaawansowanych fazach, osoby są uczone odpowiadania na pytania oraz komentowania.

6 faz  PECS:

FAZA I
Jak się porozumiewać.
Uczniowie uczą się zamieniać pojedyncze obrazki na przedmioty lub czynności, których pożądają w danej chwili.

FAZA II
Odległość i cierpliwość.
W dalszym ciągu uczniowie używają pojedynczych obrazków ale w tej fazie uczą się generalizowania nowej umiejętności. Generalizacja to nic innego jak wymiana obrazka na przedmiot lub czynność lecz w innych niż początkowo uczone miejscach, pomieszczeniach, z innymi osobami i w zwiększonej odległości. Uczymy tu także cierpliwości i wytrwałości w osiąganiu celu.

FAZA III
Rozróżnianie obrazków.
Uczniowie uczą się dokonywania wyboru spośród dwóch lub więcej obrazków, aby otrzymać rzecz, o którą rzeczywiście proszą. Obrazki znajdują się w książce do komunikacji (w formie segregatora), gdzie są przyczepiane za pomocą rzepów Velcro® i w ten sposób są łatwo dostępne w momencie porozumiewania się.

FAZA IV
Budowanie zdań.
Uczniowie uczą się konstruowania prostych zdań na odczepianym pasku zdaniowym, używając obrazka „Chcę”, a następnie obrazka z przedmiotem, o który proszą.

FAZA V
Odpowiadanie na pytania.
Uczniowie uczą się używania PECS w celu odpowiadania na pytanie „Co byś chciał/chciała?”.

FAZA VI
Komentowanie
W tej fazie uczniowie uczeni są komentowania oraz odpowiedzi na pytania takie jak: „Co widzisz?”, „Co słyszysz?”, „Co to jest?”. Uczą się tworzenia zdań z „Widzę…”, „Słyszę…”, „Czuję…”, „To jest…” itp.

 

DOGOTERAPIA

Dogoterapia to najbardziej naturalny sposób “przemycenia” trudnych, czasem żmudnych ćwiczeń wspomagających rehabilitację z pomocą odpowiednio wybranych i przygotowanych psów. Dzieci nie lubią wykonywać “suchych” gestów, za którymi nic się nie kryje. Pies daje możliwość wykonania ćwiczeń w naturalny sposób i jednocześnie okazania uczuć. Jeśli nam się uda, to jest to nasza wspólna wygrana.

 

Podczas zajęć wykonuje się wiele rodzajów ćwiczeń i zabaw, które mają służyć podstawowemu celowi dogoterapii, wszechstronnemu rozwojowi podopiecznego. Dogoterapia oddziałuje na sferę emocjonalną przez przełamanie bariery niepewności przed kontaktem z psem, akceptowanie obecności psa w bliskim otoczeniu, eliminowanie agresji i autoagresji u dziecka, kształtowanie pozytywnych emocji dziecka, rozwój empatii 
i poprawę samooceny.

Zajęcia z udziałem psa mają również na celu rozwijanie sfery umysłowej dziecka, wpływając na koncentrację uwagi, rozwój mowy i funkcji poznawczych, pobudzanie zmysłu wzroku, słuchu, dotyku i węchu. 
Osoby biorące udział w zajęciach uczą się określania związków przyczynowo-skutkowych, rozpoznawania kolorów i kształtów, różnic i podobieństw. 
Dzięki nawiązaniu i pogłębieniu kontaktu z psem osoba niepełnosprawna czuje się pewniej we własnym środowisku, łatwiej nawiązuje kontakty społeczne, poprawia komunikację, zdobywa nowych przyjaciół. 
Różnego rodzaju zabawy wpływają na aktywność fizyczną podopiecznych.

 

Do dogoterapii nadają się psy różnych ras z wyłączeniem bojowych 
i stróżujących. Najczęściej spotykane są: Labrador Retriever, Golden Retriever, Nowofundland, Cavalier King Charles Spaniel, Berneński Pies Pasterski. Po odpowiednim przeszkoleniu, łagodne, zdrowe, objęte systematyczną kontrolą weterynaryjną, czyste, tolerancyjne, pewne siebie, akceptujące obcych mają możliwość niesienia radości i pomocy osobom potrzebującym.

 

TERAPIA LOGOPEDYCZNA

 Terapia logopedyczna obejmuje swoim zasięgiem całość specyficznych, zamierzonych oddziaływań ukierunkowanych na usunięcie wszelkich zakłóceń procesu porozumiewania się.

Oddziaływania te mają na celu:
- korygowanie zaburzeń mowy
- usprawnianie motoryki aparatu artykulacyjnego
- usprawnianie funkcji pokarmowych
- wypracowanie odpowiedniego poziomu sprawności językowej, oddechowej i fonacyjnej
- wzbogacanie zasobu słownictwa biernego i czynnego
- stwarzanie możliwości porozumiewania się wychowankom, którzy nie są w stanie posługiwać się 
  mową werbalną (komunikacja alternatywna)

Terapia to regularne, indywidualne spotkania, które mają stałą częstotliwość (najczęściej raz na tydzień) i prowadzone są przez tego samego logopedę.

Terapia logopedyczna obejmuję ćwiczenia :
-stymulujące rozwój mowy,
- usprawnianie narządów artykulacyjnych w celu przygotowania ich do prawidłowej wymowy głosek,
- słuchowe – odbiór bodźców akustycznych, rozpoznawanie dźwięków, poczucie rytmu,
- wywołania głosek w izolacji, ich utrwalenia w sylabach, słowach, zdaniach,
- automatyzacji prawidłowej wymowy w mowie spontanicznej dziecka,
- słuchu fonematycznego czyli różnicowania poszczególnych elementów wymowy, dokonywania syntezy i analizy głosek, sylab,
- kinestezji artykulacyjnej,
- kompetencji językowych.

Ćwiczenia te zawarte są w indywidualnym programie terapeutycznym tworzonym przez logopedę dla każdego pacjenta. W zależności od problemu jest w nim położony nacisk na taki a nie inny rodzaj ćwiczeń . Jest dostosowany do jego potrzeb i możliwości pacjenta.
W przypadku, gdy dziecko chodzi już do szkoły w programie zawarte są także ćwiczenia oparte na materiale literowym.

Zasady prowadzenia pracy terapeutycznej to :
- zasada wczesnego rozpoczęcia terapii,
- zasada indywidualizacji,
- zasada kompleksowego oddziaływania,
- zasada stopniowania trudności,
- zasada systematyczności,
- zasada wykorzystania wszelkich możliwości dziecka,

 

METODA DOBREGO STARTU

Jest to metoda której celem jest wspomaganie rozwoju psychoruchowego dzieci , służy do aktywizowania rozwoju funkcji psychomotorycznych i ich integracji oraz korygowania zaburzeń tego rozwoju, co stwarza warunki prawidłowego procesu uczenia się. Ma ona na celu wspieranie rozwoju dziecka poprzez rehabilitacje psychomotoryczną i edukację z zastosowaniem polisensorycznego uczenia się. Stosuje się ją w przedszkolach i w edukacji wczesnoszkolnej. W Polsce jako pierwsza rozpowszechniła ją Marta Bogdanowicz.

Założenia tej metody to :

·         wielozmysłowe uczenie się,

·         wykonywanie ruchów zharmonizowanych w czasie i przestrzeni.

Techniki:

·         wystukiwanie rytmu na wałeczkach z piaskiem,

·         rysowanie figur geometrycznych w rytm śpiewanej piosenki,

Ważne w MDS jest zaangażowanie wszystkich funkcji:

·         spostrzeżeniowych

-wzrokowych. słuchowych. dotykowych. kinestetycznych

·         językowych

-fonologicznych, syntaktyczno-morfologicznych, semantycznych

·         ruchowych

-motoryki dużej i małej, równowaga

·         integracji motoryczno- sesnorycznej (współdziałania między funkcjami)

Trzy funkcje ćwiczeń MDS i trzy aspekty ćwiczeń MDS

1.Aspekt wzrokowy (literki, znaki wystukiwane przez ,młodsze dzieci, cyfry. figury geometryczne. lokalizacja w przestrzeni)

2.Słuchowy (np. piosenka, wierszyki, słowa, zdania)

3.Aspekt ruchowy (odtwarzanie wzorów graficznych: figur geometrycznych, literek, cyfr)

4.Integracja

Cele MDS

·         wspomaganie rozwoju (optymalizacja rozwoju, profilaktyka)

·         diagnozowanie zaburzeń rozwoju (diagnoza)

·         korekcja zaburzeń (wyrównywanie i terapia)

·         wczesna edukacja (nauka rysowania, liter)

 

Zastosowanie MDS:

·         przedszkola masowe, integracyjne, specjalne, włączające

·         klasy I-III w szkole masowej, specjalnej

·         ośrodki szkolno-wychowawcze dla dzieci niepełnosprawnych intelektualnie z wadą słuchu